ملا علي صبار انساني بود با فضيلت، نيك نفس، پرهيزگار، دور از هوی و هوس و داراي هوش و فراست و استعداد زياد از مردم بيساراني (از دهات ژاورود كردستان) كه پس از خاتمه‌ي تحصيل در مناطق كردنشين ايران و عراق، مدتي در سليمانيه و كركوك عهده‌دار مشاغلي شد و پس از كار و مشغلت به تكميل زبان عربي و و فراگرفتن انگليسي پرداخت و در همانجا تأهل كرد و در حدود سنه‌ي 1330 هـ. ق، به سنندج بازگشت و در فرهنگ(آموزش و پرورش) استخدام شده به تدريس فقه و عربي و زبان انگليسي در دبيرستان‌ها اشتغال ورزيد.

   مرحوم صبار به كتاب عشق مي‌ورزيد و هرجا كتاب خوبي مي‌يافت، مي‌خريد و كتابخانه‌ي مناسبي را در طول خدمت فرهنگي خود فراهم‌آورده بود. اوقات تنهايي را به مطالعه سپري مي‌كرد، در علوم تفسير و سيَر و ادبيات و فقه بصيرت و اطلاعات كافي داشت و در غير ساعات رسمي نيز به افاده و تعليم مشغول بود و از محصل دبيرستاني و طلاب علوم ديني گرفته تا كارمندان و مأمورين اداري و كاركنان بازاري از محضرش استفاده مي‌كردند.

   مرحوم صبار تني نحيف و وجودي ضعيف داشت و يكي دو سال اواخر عمر از بيماري آسم و تنگي نفس رنج مي‌برد و سرانجام در بهار سال 1358 هـ ش برابر با 1399 هـ ق در گذشت.

   از او تأليفاتي در فقه و غيره به جا مانده كه پاره‌اي از آنهابه چاپ رسيده است^۱.

--------------------------------------

۱.تاريخ مشاهير كُرد، تاليف: بابا مردوخ روحاني شيوا، جلد دوم.