ملا احمد رباني مشهور به «ملا لاسور» فرزند ملا خسرو، متولد به سال 1285 هـ  ق در آبادي پير يونس از علما و مدرسين معروف ناحيۀ مكريان است كه در علوم كلام و حكمت و منطق شهرت بسزايي داشته و بر كتب درسي اين علوم حواشي ارزنده‌اي نوشته است.

اين دانشمند پس از فراگيري مقدماتي در علوم آلي ، مدت چهار سال در  مدرسۀ ترجان نزد ملا محمد حسن قزلجي درس خوانده و بعد از آن مدتي هم در  شهر مهاباد از محضر درس ملا محمد حسن برهاني استفاده كرده و موفق به اخذ اجازه‌ي افتا و تدريس شده است. از آن پس در آبادي خوش قشلاق و مرخوز در اطراف سقز به شغل تدريس پرداخته و پس از 70 سال زندگي در سنۀ 1355 هـ ق در گذشته و در مهرخوز مدفون است.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

منبع: كتاب تاريخ مشاهير كرد ــ  نوشتۀ بابا مردوخ روحاني شيوا ــ جلد دوم ــ ص 216 .

شيخ عبدالسلام از نسل عارف مشهور بابا شيخ بيساراني و از تبار مشايخ كاكو زكريا به سال 1295 هـ ق در در بيساران ژاورود تولد يافته و پس از خاتمۀ تحصيل در سلك منسوبين قطب‌العارفين شيخ علي حسام‌الدين درآمده و مدتي به سير و سلوك و فراگيري آداب طريقه نيز مشغول بوده تا اينكه از طرف مرشد اجازۀ مراجعت به زادگاه خود دريافت كرده است.

شيخ عبد السلام صوفي صافي ضمير و فاضلي خوش بيان و خوش تقرير بوده و در بيساران عمري را در خدمت به طالبان علم و مسلمانان سپري كرده و به سال 1355 هـ . ق در گذشته است^۱.   

--------------------------

۱.تاريخ مشاهير كُرد، تاليف: بابا مردوخ روحاني شيوا، جلد دوم،ص۲۱۷ .                                                                   

ملا علي صبار انساني بود با فضيلت، نيك نفس، پرهيزگار، دور از هوی و هوس و داراي هوش و فراست و استعداد زياد از مردم بيساراني (از دهات ژاورود كردستان) كه پس از خاتمه‌ي تحصيل در مناطق كردنشين ايران و عراق، مدتي در سليمانيه و كركوك عهده‌دار مشاغلي شد و پس از كار و مشغلت به تكميل زبان عربي و و فراگرفتن انگليسي پرداخت و در همانجا تأهل كرد و در حدود سنه‌ي 1330 هـ. ق، به سنندج بازگشت و در فرهنگ(آموزش و پرورش) استخدام شده به تدريس فقه و عربي و زبان انگليسي در دبيرستان‌ها اشتغال ورزيد.

   مرحوم صبار به كتاب عشق مي‌ورزيد و هرجا كتاب خوبي مي‌يافت، مي‌خريد و كتابخانه‌ي مناسبي را در طول خدمت فرهنگي خود فراهم‌آورده بود. اوقات تنهايي را به مطالعه سپري مي‌كرد، در علوم تفسير و سيَر و ادبيات و فقه بصيرت و اطلاعات كافي داشت و در غير ساعات رسمي نيز به افاده و تعليم مشغول بود و از محصل دبيرستاني و طلاب علوم ديني گرفته تا كارمندان و مأمورين اداري و كاركنان بازاري از محضرش استفاده مي‌كردند.

   مرحوم صبار تني نحيف و وجودي ضعيف داشت و يكي دو سال اواخر عمر از بيماري آسم و تنگي نفس رنج مي‌برد و سرانجام در بهار سال 1358 هـ ش برابر با 1399 هـ ق در گذشت.

   از او تأليفاتي در فقه و غيره به جا مانده كه پاره‌اي از آنهابه چاپ رسيده است^۱.

--------------------------------------

۱.تاريخ مشاهير كُرد، تاليف: بابا مردوخ روحاني شيوا، جلد دوم.